مسابقه

یکی از جالب ترین خبرهای ورزشی عمرم مربوط به المپیک سئول بود. لورنس لمیو، قایقران کانادایی، مسیر مسابقه را در حالی که نفر دوم بود ترک کرد تا به دو قایقران سنگاپوری که قایقشان واژگون شده بود و به علت جراحت و تلاتم آب توانایی نجات خود را نداشتند کمک کند. او مسیر مسابقه را ترک کرد، دو قایقران سنگاپوری را نجات داد و مسابقه را پس از انتقال دو قایقران مجروح به قایق نجات ادامه داد و به مقام بیست و دومی رسید.

کمیته داوران به سبب این حرکت جوانمردانه به او مقام دوم مسابقه را دادند. در مراسم اعطای مدال، مدال افتخار پیر دو کوبرتن - بالاترین مدال افتخار ورزشی - نیز به او اعطا شد چرا که آنچه او انجام داده بود در تطابق کامل با روح المپیک بود.

شاید بتوان افراد آن مسابقه را به دو دسته تقسیم کرد: آنهایی که بی تفاوت گذشتند تا به مدال برسند و آنهایی که قصد کمک کردن داشتند. نکته مهم اینکه کسی افراد دسته اول را سرزنش نکرد و یا مدال از آنها دریغ نشد. این احتمالا بدین معناست که شما می توانید انتخاب کنید.

می توان این اتفاق را به مسیر زندگی تشبیه کرد. شما برای رسیدن به هدفی بزرگ مسابقه می دهید. این هدف می تواند موقعیت مالی، شغلی، سیاسی و یا هر چیز دیگری باشد. در طول مسیر مسابقه هم کم نیستند افرادی که در طوفان زندگی گرفتار باشند. شما هم همانقدر اختیار دارید که لورنس و یا سایر شرکت کنندگان داشتند. مختارید که ادامه بدهید و یا به ایستید و کمک کنید. توقفی که شاید شما را از رسیدن به مدالی باز دارد. کمیته داورانی وجود ندارد تا به شما مدال افتخاری بدهد و شما را به همگان معرفی کند. این می تواند برای بسیاری انتخاب ساده ای باشد، بین رفتن و ماندن و کمک کردن، برای بسیاری که می روند و قلیلی که می مانند. به هر حال این هم یکی از هزاران انتخابی است که ما ، زندگی مان و مسیرش را می سازد. کسی نمی تواند شما را برای انتخابی که می کنید سرزنش کند...

فرق بزرگی هم وجود دارد. این مسیر داوری ندارد، یا شاید بتوان گفت که قضاوت در لحظه صورت نمی پذیرد. شما می توانید "کثیف" بازی کنید. تنه بزنید، هل بدهید، پشت پا بزنید . می توانید دروغ بگویید و کلک بزنید و مدال را از چنگ برنده واقعی در بیاورید. می توانید رقبا را تحقیر کنید، به آنها تهمت بزنید و آنها را به هر قیمتی از مسابقه خارج کنید.

تماشاگران هم البته مودب در کنار زمین بازی و در محل های مشخص شده ننشسته اند. آنها هم می توانند بازی را "کثیف" تماشا کنند...

 

/ 2 نظر / 16 بازدید
480209

من ماندم.کمک کردم تا انها غرق نشوند .........هرگز نفهمیدند .یک روز کشتیم را سوراخ کردند تا غرق شوم اما تقدیر چنین نبود و من ماندم اما هرگز پشیمان نشدم .من سبکی روحم را مدیون لحظات سرنوشت سازی هستم که تسلیم دیو کینه نشدم چه باک اگر مورد قضاوت نبودم و نشدم و مدالی اخذ نکردم.اما از ان پس از هرم نفس دوزخیشان فاصله گرفتم ...همین

فرشاد

رئیس مطلبی خیلی خوبی بود لذت بردیم ممنون