به دل یا به دل و زبان؟   

در شرایطی تهدید آمیز، جیوردانو برونو همانگونه که در ونیز از خود دفاع کرده بود در دادگاه حاضر و از خود دفاع کرد. این روش شامل تعظیم به آموزه های دگماتیک کلیسا با حفظ اساس فلسفه ای که به آن اعتقاد داشت بود. برونو به طور خاص به نظریه تعدد جهان های خود وفا دار ماند، اگرچه به او هشدار داده شده بود که از آن دوری جوید. محاکمه او تحت نظارت کاردینال "بلارمین" انجام شد، هم او که از برونو خواسته بود تا توبه کند. برونو این درخواست را رد کرد. در عوض، از پاپ کلمنت هشتم استعانت کرد، به این امید که زندگانی خود را در ازای توبه ای کوچک نجات دهد. پاپ نظر به گناهکاری او داد. به این ترتیب، برونو به شرک متهم گردید. بر پایه برخی نوشته ها، گفته می شود که او به هنگام اعلام رای دادگاه  با لحنی تهدید آمیز به قضات خود گفت " احتمالا شما به هنگام اعلام این رای بیشتر از خود من که این رای را دریافت کردم وحشت کردید". سرانجام در هفدهم فوریه سال هزار و ششصد میلادی در "کامپو دفیوری"، بازاری در مرکز رم، زنده زنده سوزانده شد. هنگامی که آتش فرو نشست، خاکسترش را به رود تیبر ریختند.

 

 با از دست دادن بسیاری از طرفدارنش در رم به دلیل مناظره ای در باب سازوکار جهان دو خدایی، گالیله در سال هزار و ششصد و سی و سه میلادی به اتهام شرک تحت محاکمه قرار گرفت. حکم دادگاه علیه او چنین بود:

-          گالیله متهم به شرک شد، به دلیل اعتقاد به این نظریه که خورشید به طور ساکن در مرکز جهان قرار گرفته و زمین در مرکز آن نیست و حرکت می کند. او مجبور به استغفار و برائت از این نظریه گردید.

-          محکوم به زندان شد. این حکم بعدها به حبس خانگی تغییر یافت

-          متن مناظره توهین آمیز او ممنوع شد، و اگرچه دادگاه در این مورد حکمی نداده بود اما انتشار تمامی آثار او نیز ممنوع گردید، حتی آثاری که در آینده به رشته تحریر درآورد.

 روایتی فراگیر وجود دارد که پس از استغفار و برائت از نظریه گردش زمین به دور خورشید، گالیله تعمدا عبارت " و هنوز زمین حرکت می کند" را زمزمه کرد، اگرچه مدرکی دال بر اثبات این موضوع وجود ندارد. اولین استناد به این گفته به یک قرن پس از مرگ او باز می گردد.

 

لینک
چهارشنبه ۱٤ امرداد ۱۳۸۸ - رئیس آواره