هویت   

حسب سال نو باید یه چیزی راجع به سال نو می نوشتم، ولی چیزی غیر از تبریک به ذهنم نیومد. سال نو مبارک...

اما باز هم دعواهای چهارشنبه سوری و عید فکرم رو به یک طرف دیگه برد. و اون بحث فرهنگ و هویت ملی بود. دوست دارم داستان رو از ترکیه شروع کنم.

آتاتورک از طرف بعضی ها قهرمان دوران نوین ترکیه پس از عثمانی و از طرف  دیگه ویران کننده فرهنگ این کشور معرفی می شه. بزرگترین علتش هم تغییر الفبای خط ترکی به لاتین بود. البته این کار با قصد و غرض و یا به خاطر خوشتیپی و دوری از اعراب بود چیزی نمی دونم. اتفاق بعدی خیلی ساده بود. نسل دوم بعد از این تغییر دیگر قادر به مطالعه گذشته خودش نبود و بنابراین باید به ترجمه های جدید این آثار به خط جدید رجوع می کرد. خوب،  حالا هر کسی می توانست در ترجمه اونها دخل و تصرف کنه و غرض رو چیز دیگری نشان بده. بعضی ها یکی از دلایل سرگشتگی نسل جدید ترکیه رو ناشی از این قطع ارتباط می دونند.

اما ایران: ما هم دو بار (یا حداقل دو بار به شکل جدی) در تاریخ دچار این وضع شدیم. بار اول سقوط هخامنشیان بود که با سلطه یونانی ها و شروع دوره سلوکی، خط و زبان آنها به طور گسترده وارد ایران شد و خط میخی رو منسوخ کرد. بار دوم ورود اسلام بود که علاوه بر تغییر خط، قسمت بزرگی از گنجینه های کتاب آن وقت ایران - مانند کتابخانه جندی شاپور - در آتش جهل اعراب سوخت و ما به نوعی دچار همین آفت معاصر ترکیه شدیم. ما هم ارتباطمان با گذشته و نیاکانمان قطع شد. موج سوم متاسفانه به دشمنی با همان تتمه آداب و رسوم پرداخت و بسیاری از اعیاد باستانی دچار بی مهری شد. تلاش بسیاری برای برداشتن، تغییر زمان آنها و یا کلا از بین بردن آنها صورت پذیرفت که صد البته گذشته دور و چند هزار ساله آنها مانع از تحقق یافتن این خیانت به فرهنگ ایرانی گردید. متاسفانه کم نبودند آنهایی که در لباس دین و خیرخواهی بر این فرهنگ و هویت تاختند بی آنکه حتی قسمت کوچکی از تاریخ این سرزمین را بخوانند و در موردش تحقیق کنند. شاید این هم به خاطر همان سرگشتگی باشد.

فراموش نکنیم که هویت ایرانی ما بسیار دیرینه تر از هویت اسلامی ماست، و هیچ کدام در تضاد با دیگری نیست.

 

لینک
شنبه ۱ فروردین ۱۳۸۸ - رئیس آواره